วันนี้ได้คุย msn กับน้องคนเดิม ที่เคยเล่าไปตอนต้นเอนทรี Present Simple
ครับ.. เธอกำลังอยู่ระหว่างการตัดใจจากคนเคยรัก ซึ่งจากวันนั้นมาจนถึงวันนี้
ทุกอย่างยังวนเวียน วุ่นวาย วกวน เหมือนเดิม..

หลังจากผมยกแม่น้ำมากกว่า 5 สายแล้ว เพื่อให้เธอหยุดคิดวนเวียนไปบ้าง ในช่วงสั้น ๆ
ที่คุยกัน แล้วก็คิดว่า ควรปล่อยให้เธอได้ทบทวน จมอยู่กับสิ่งนั้น จนเข้าใจ และยอมรับ
ความจริง เพราะในที่สุดเชื่อว่า จิตใจจะเบื่อหน่าย และจะปฏิเสธความทุกข์นี้ไปได้เอง

ทุกคนจะหายจากอาการนี้ ได้ด้วยตัวเองอยู่แล้วครับ เพียงแต่ช้าหรือเร็วไม่เท่ากันเท่านั้น

วันนี้เลยขอพูดถึงเรื่อง “ความรัก” คำสั้น ๆ ที่เปี่ยมด้วยความหมายมากมาย
ซึ่งนิยามของใครจะซาบซึ้งขนาดไหน ก็แล้วแต่ประสบการณ์และอุดมคติของแต่ละคน

ในชีวิตหนึ่งเราจะได้พบกับ ความรักหลายในรูปแบบ ตั้งแต่ความรักจากพ่อแม่
พี่น้อง รักแบบเพื่อน รักแบบหนุ่มสาว รักในงาน ไปจนถึงรักชาติ รักแผ่นดิน

แต่เชื่อว่าคงไม่มี รักใดที่จะทำให้เราเสียศูนย์ เสียความเป็นตัวของตัวเอง
และทำให้เรารู้สึกทุกข์ทรมานได้มากเท่า รักในแบบหนุ่มสาวอีกแล้ว

เป็นเพราะว่าความรักแบบนี้ เกิดจากความยึดมั่นถือมั่น เป็นส่วนประกอบหลัก
เป็นความรักที่ต้องการครอบครอง มีความคาดหวัง ความเห็นแก่ตัว อันเกิดขึ้น
โดยอารมณ์ ด้วยความปรารถนา

ลองคิดดูนะครับ นึกถึงความรักจากคุณพ่อ คุณแม่ ซึ่งถือได้ว่าเป็นรักที่จริงใจ
บริสุทธิ์เป็นรักแบบเมตตา ด้วยความปรารถนาดี รักแบบนี้แหละครับ ที่ทำเกิดทุกข์น้อยที่สุด

แค่บอกว่า “ทุกข์น้อยที่สุด” นะครับ แต่ก็ไม่สามารถหนีพ้นจากความทุกข์ได้อยู่ดี

คุณพ่อคุณแม่ ท่านก็ยังต้องทุกข์เพราะเราผู้เป็นลูกกันอยู่ ด้วยความห่วงใย เวลาที่
เรามีเรื่องเดือดร้อนทั้งร่างกาย และทางจิตใจ

นี่ขนาดว่าเป็นรักที่บริสุทธิ์ จริงใจ และปราศจากการคิดครอบครองแล้วนะเนี่ย
ยังหนีทุกข์ไปได้ยากเหลือเกิน แล้วนับประสาอะไรกับ รักของหนุ่มสาว
ที่หวั่นไหว วูบวาบ.. เต็มไปด้วยความคิด อารมณ์ ความปรารถนา…

เมื่อมีความรัก เราจะได้รับของแถมมาด้วยเสมอ คือความทุกข์ ครับ
เป็นเหมือนโปรโมชั่นพิเศษ!

เหมือนกับที่เราต้องการน้ำฝนที่เย็นชื่นใจอย่างเดียวไม่ได้ แต่เราต้องยอมรับ
ปรากฏการณ์อื่น ๆ ที่ทำให้เกิดน้ำฝนด้วยไม่ว่าจะเป็น ฟ้าคะนอง พายุ ฟ้าผ่า…

แต่โดยเนื้อแท้ สิ่งที่ทำให้เราทุกข์นั้น ไม่ใช่จากความรัก แต่เป็นทุกข์
เพราะความคิด และความยึดมั่นของเราต่างหาก

จริง ๆ ตัวผมเอง ก็เคยประสบกับความทุกข์จากความรักแบบนี้มาเหมือนกัน
(เป็นเอามากเชียวครับ)

ในช่วงเวลาแห่งความสูญเสีย (ที่คิดไปเองนั้น)
มีคนเตือนผมว่า “ให้รักตัวเองบ้าง”

ผมทบทวน จนได้พบความจริงในภายหลังว่า สิ่งที่ทำให้ผมทุกข์นั้น
ไม่ใช่เพราะลืมรักตัวเอง แต่เพราะ ผมรักตัวเอง “มากเกินไป” ต่างหาก

รักตัวเองมาก จนไม่อยากให้ตัวเองเสียใจ ไม่อยากจะให้ตัวเองเป็นทุกข์
เมื่อทุ่มเท ความรัก ความจริงใจลงไปแล้ว ก็คิดไปว่า ย่อมจะมีคุณค่า มีความ
สำคัญบ้างและควรรับความรู้สึกดี ๆ คืนกลับมาเช่นเคย

ซึ่งมันคือความยึดติด โดยคิดว่าสิ่งที่เป็นความสุขจะคงอยู่เหมือนเดิม ทุกอย่างที่ดี
ตั้งแต่แรก จะดีอย่างที่มันเคยเป็นเสมอ

ครับ นี่มันคือการฝืนกฏของธรรมชาติ! อันว่าด้วย ความเปลี่ยนแปลง และความไม่แน่นอน

หลายคู่รักที่น่าจะไปกันได้ด้วยดี เริ่มต้นและจบเรื่องได้เหมือนเทพนิยายที่เราอ่านกันมา
ตั้งแต่เด็ก แต่แล้วก็กลับเปลี่ยนไปได้จนไม่สามารถ ประคับประคอง ความรักต่อไปได้
เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานนัก

พิสูจน์คำกล่าวที่ว่า

การพลัดพลาดจากสิ่งอันเป็นที่รักนั้น…เป็นทุกข์

ดังนั้นจึงดูเหมือนว่า ความทุกข์จะรออยู่ที่สุดปลายทาง ด้านหนึ่งของความรักแล้ว
อย่างไม่ต้องสงสัย…เพราะว่าเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดไป

ไม่ว่าความรักนั้นจะผิดหวัง หรือสมหวัง เราล้วนต้องจากมันไปอยู่ดี
จากเป็นหรือจากตาย…ไม่รู้ แต่ยังไงต้อง “จาก”

สำหรับผู้ที่กำลังเผชิญกับความผิดหวัง เจ็บปวด เนื่องจากความรัก
ขอให้รู้เถอะว่า

วันนี้ มีคนมากมายที่กำลังทุกข์ทรมานอยู่เช่นเดียวกัน
วันนี้ มีคนมากมายที่ทำใจกับมันได้แล้ว..
วันนี้ มีคนมากมายที่เข็ดขยาด จนไม่อยากมีรักอีก
วันนี้ มีคนมากมายกำลังเริ่มต้น…ความรักครั้งใหม่!

สำหรับใครบางคนที่ยังไม่มีความรักเดินทางมาเยี่ยมเยียน
คงไม่ต้องทำอะไรครับ เขาบอกกันว่า คุณสมบัติพิเศษของความรัก คือ

“เมื่อใดก็ตามถ้าเราพยายามวิ่งตามมัน มันจะวิ่งหนีเราไปแสนไกล
แต่ถ้าเราอยู่เฉยๆ มันจะวิ่งมาหาเราเอง”

ดูจะเป็นเรื่องจริงที่ถูกพิสูจน์โดยใครต่อใคร มาแล้วเยอะเหมือนกัน

ดังนั้นอยู่เฉย ๆ ได้เลยครับ แต่ขอตั้งสติให้ดี …
แล้วเตรียมตัวให้พร้อม!

No related posts.