ไหน ๆ ก็ถึงเดือนกุมภาพันธ์ หาเรื่องอัพเดตบล็อกสักเอนทรีหนึ่ง ด้วยเพลงที่ตัวเองร้องเล่นๆ ไว้
แบบเศร้าจนใจหาย เพลงประกอบจากภาพยนตร์ไทยที่เคยฉายมานานมากแล้ว
แถมผมไม่ได้ดูในโรงฯ แต่ซื้อแผ่นวีซีดี ลดราคา แบบถูกมาก ๆ มาชมในอีกปีกว่า ๆ หลังจากนั้น

“กุมภาพันธ์”

มีหลายอย่างในหนังเรื่องนี้ ในส่วนของบท และพล็อต ที่ผมไม่ได้ชอบนัก
แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ชอบ ผมชอบการถ่ายภาพ และการตัดต่อ (ลำดับภาพ)
ของหนังเรื่องนี้ โดยเฉพาะฉากใกล้จบเรื่อง ชอบนางเอก และทรงผมของเธอ
(สาว ๆ หลายคนก็คงชอบเช่นกัน เพราะหลังจากหนังเรื่องนี้ออกฉาย มีคนทำผมทรงนี้กันเยอะมาก)

ผมร้องเพลงนี้เพราะเคยไปที่ห้องอัดเสียงของเพื่อน มีผู้นำ backing track มาบันทึกเสียง
ทำเดโม พอเขากลับไปแล้ว ตัวเองก็เลยขอร้องเล่น ๆ เก็บไว้บ้าง
เคยเอาให้เพื่อน ๆ หลายคนไปฟัง ก็บอกว่าชอบเพลงนี้กันมากพอสมควร
หลายคนบอกว่า “มันเศร้า กว่าต้นฉบับ” (ของคุณปีเตอร์ฯ)

มีประโยค (จากหนัง) ที่ถามไปพร้อมกับเรื่องในวันก่อน
“Do you believe in destiny?”

ผมถามตัวเองอีกครั้ง…ในวันนี้
ยังได้คำตอบว่า “ผมเชื่อ”

เพียงแต่ว่าเป็นมุมที่ต่างไป ผมเชื่อว่า โชคชะตาทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ผมเป็นผู้ทำให้มันเกิดขึ้นเอง!

หลังจากนับถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ไปเมื่อคืน
ความเก่าก็ค่อย ๆ มาเยือนเราทีละวินาที
อย่างตอนเขียนเรื่องนี้ ปีใหม่ล่าสุดก็เก่าไปแล้ว 12 ชั่วโมง

เวลาเคลื่อนผ่านความเก่าและใหม่ สลับกันไปในทุกลมหายใจ
แล้วแต่ว่าใครจะรู้สึกตัวได้เร็วแค่ไหน เห่อนานแค่ไหน เบื่อง่ายแค่ไหน

ความสำคัญคงไม่ใช่ความเก่าหรือความใหม่
อีกสิบสองเดือน กิจกรรมคล้าย กันนี้ก็จะเวียนมาใหม่
มันวนมาทุกปี เหมือนฤดูกาล
แต่เราจะได้ฉลองอีกรอบหน้าหรือเปล่านี่ ไม่มีใครรู้นะ

หนังสือพิมพ์ลงข่าวผู้จากไปในเทศกาลปีใหม่ ด้วยอุบัติเหตุต่าง ๆ
เรากำลังเฉลิมฉลอง หัวเราะร่าเริง หลายคนกำลังร้องไห้
ทุกข์ใจเมื่อบุคคลอันเป็นที่รักที่จากไป อย่างไม่คาคดิด

ชวนให้คิดถึงสุข ทุกข์ ที่เหมือนเหรียญคนละด้าน พลิกกลับไปกลับมาในชีวิต
เพราะพวกเราปั่นเหรียญกันอย่างไม่หยุดหย่อน

จะดีมากถ้าเหรียญนี้จะหมุนไปเรื่อย ไม่ออกด้านใดด้านหนึ่ง
แต่สิ่งที่แท้จริง คือไม่มีเหรียญนี้! สุข ทุกข์ ไม่มีอยู่จริง

หลังจากการท่องเที่ยว เฉลิมฉลองพวกเรายังกลับไปทำงานเก่า
บ้างใหม่บ้าง (สำหรับท่านที่เปลี่ยนงานใหม่นะครับ)

แต่จะอยู่ในบรรยากาศ ความรู้สึก หรืออารมณ์ใหม่แค่ไหน
เชือแน่ว่า อารมณ์เก่า มันจะกลับมา ถ้าเราไม่เริ่มต้นที่จะเปลี่ยน
วิธีการคิด  ด้วยมุมมองที่เรียบง่ายแบบธรรมดา และธรรมชาติ
ที่ว่า ใหม่หรือเก่ามันไม่มีจริง ที่มีจริงคือแค่ “เดี๋ยวนี้”

อีกไม่นาน ชาวโลกจะได้ทำกิจกรรม ที่นิยมทำกันปีละครั้ง
นั่นคือการนับเวลาถอยหลังเข้าสู่ วินาทีแรกของปีใหม่
10..9..8..7..6..5..4..3..2..1..

คิดขำ ๆ ได้ว่านี่อาจเป็นอีกหนึ่งเหตุผลว่า ทำไมเราต้องเรียนคณิตศาสตร์ตั้งแต่เด็ก
คงเพื่อให้เราจะได้สนุกกับเวลาแบบนี้มั๊ง

คนเราน่าจะเป็น สิ่งมีชีวิตเดียวในจักรวาลที่มีการเฉลิมฉลองด้วยวิธีนี้
จริง ๆ ผมก็ไม่รู้ว่ามนุษย์ต่างดาว ในกาแลคซี่อื่น เขาจะมีกิจกรรมอย่างเราหรือเปล่า
แต่เดา ๆ เอาเท่าที่ดู อย่าง E.T. Alien หรือ Predator ไม่น่าจะมีการฉลองแบบ
พวกเราชาวโลก

10…9…8…

จะว่าไปแล้ว การนับเวลาถอยหลังสู่ปีใหม่ ยังถือเป็นกิจกรรมสำหรับแต่ละชาติ ที่แบ่งกันไป
จัดไม่พร้อมกันตามแต่ว่า เวลาของใครจะมาถึงก่อน

อย่างเช่น ญี่ปุ่นเป็นชาติแรกที่จะมีปีใหม่ไปครอบครองก่อนใคร
ไทยของเราก็ตามมาติด ๆ ไล่ ๆ กัน
และปีใหม่ของไทยเรา ก็ใหม่จนเก่าไปแล้วครึ่งวัน
ก่อนที่มหาอำนาจอย่างอเมริกาจะใหม่ตาม

คิดดูแล้ว เราเป็นผู้นำด้านความใหม่มากกว่า อเมริกานะเนี่ย
อย่าไปคิดว่าเราเป็นผู้ตามเขา

หลายคนใช้เวลาปีใหม่เป็นการเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ ให้กับชีวิต
เรามักคิดกันไปว่า อะไรใหม่ ๆ มันมักจะต้องดี
เหมือนที่คนเรามักยินดี ตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ
ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ จึงนิยมมีแถบคาดคำว่า “ใหม่” เอาไว้
เพื่อประโยชน์ทางการขาย แม้ส่วนผสมภายในอาจไม่ใหม่ดังที่บอก

พวกเรายังนิยมชมชอบของใหม่ๆ มากกว่าคุณค่าแท้จริงที่เราใช้จากมัน
สิ่งของใหม่ ๆ ที่เราได้ครอบครอง นำพาให้พวกเราภาคภูมิใจ และเป็นสุข
อยู่สักพักหนึ่ง ก่อนเราจะแสวงหาอะไรใหม่ ๆ ต่อไป

7…6…5….

ผมคิดดูว่า เวลาเที่ยงคืนวันนี้ ในคืนที่ผมกำลังพิมพ์เรื่องนี้อยู่
ผมจะมีความสุขเทียบเท่า ระหว่างช่วงต่อของวันที่ 31 ธันวาปีนี้ กับ 1 มกรา
ปีหน้ามั้ย

อีกไม่กี่วันคงจะรู้ แต่ผมจะอยู่ถึงได้รู้มั้ยนี่ ผมก็ยังตอบไม่ได้
ถึงจะอีกไม่กี่วันก็เถอะ เพราะชีวิตคนเรานั้น มักจะเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้
เหมือนที่คำพระท่านว่า “พรุ่งนี้กับชาติหน้าไม่รู้อะไรจะมาก่อนกัน”

ในสิ่งสมมติที่คนเราคิดขึ้น สร้างมาตรฐานให้เดินตามกันไปนั้น
ในเรื่องของเวลา เราก็มีวินาทีใหม่ คืบคลานเข้ามาแทนวินาทีเก่าอยู่เสมอ

แต่ไม่รู้มีใครจดสถิติไว้หรือเปล่าว่า วินาทีเข้าสู่ปีใหม่ ที่พวกเรา
ต้อนรับมันกันอย่างสุขเต็มปรี่นี่ มีกี่คนจากโลกนี้ไป
และอีกกี่คนกำลังเสียใจอยู่

ในชั่วขณะแห่งลมหายใจเข้าออก
เก่าและใหม่ มีความต่อเนื่องกันไม่ขาดสาย

4…3….

นับเวลาถอยหลังเข้าสู่ปีใหม่ปีนี้แล้ว เราก็คงไม่อาจรู้ได้ว่า
เรากำลังนับเวลาถอยหลังสำหรับชีวิตที่เหลือของเราได้อีกกี่มากน้อย
และ มันเข้าใกล้ 0 หรือยัง

ในทางธรรมะ ท่านให้ เรายินดีกับปัจจุบันขณะไว้เสมอ
เพราะมันเป็นเหมือนการแสดงว่า เรายังมีชีวิตอยู่
และเป็นชีวิตที่เป็นจริง ที่เราจะทำให้ความเปลี่ยนแปลง
หรือสิ่งใด ๆ เกิดขึ้นได้ เป็นเหตุ ที่จะสร้างผล ที่เราเองเป็นผู้กำหนด

ผมว่าปีใหม่คงไม่ใช่เวลาของการขับไล่ไสส่งสิ่งเก่า ๆ ออกไป
เพื่อเฉลิมฉลองสิ่งใหม่ ๆ อะไรนักหนาหรอก
เพราะความสุขเป็นของชั่วคราว เหมือนพลุ ปีใหม่ ที่สว่างไสว แป๊บ ๆ
ก่อนเลือนหาย รอให้เรามาจุดกันใหม่ในเทศกาลครั้งต่อไป
งานเลี้ยงจะสนุกแค่ไหน ก็ต้องมีวันเลิกรา

ทุกอย่าง วนเวียน วูบวาบ วุ่นวาย …

แต่ปีใหม่ก็คงเป็นช่วงเวลาดี ๆ ที่เราจะได้ทบทวน และเตือนตัวเองว่า
พวกเราเดินหน้า ขยับตัวเข้าใกล้วาระสุดท้ายของตัวเองไปเรื่อย ๆ

ให้เราได้คิดว่า ใหม่ เก่า สุข ทุกข์ เกิด ดับ
มันช่างเป็นเรื่องธรรมดาเหลือเกิน
ตราบใดที่เรายังไม่อาจหลุดพ้นไปได้จากวัฏจักรนี้

ชวนให้คิดว่า แท้จริง โลกเรามีอะไรที่เป็นของใหม่จริง ๆ เหรอ

หรือว่าสิ่งใหม่ ก็เปรียบเสมือนคลื่นลูกใหม่
ที่ยังไง ๆ ก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของท้องทะเลเดิม

2…1….

เฮ้อ…จบเรื่องนี้ดีกว่า มันเก่าแล้ว
เดี๋ยวจะเขียนเรื่องใหม่ต่อ …

ขอบคุณที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้นะครับ
สุขสันต์วันที่ยังมีวินาทีใหม่ และเรายังหายใจอยู่นะครับ ทุกท่าน

รอยยิ้ม เครื่องประดับที่สวยงามที่สุดบนใบหน้าของเรา
ไม่ต้องซื้อหาที่ไหน ประดับเมื่อไรสวย-หล่อ ได้ทันที
ใครยิ้มเก่ง คนนั้นมักจะมีโชคดีอยู่เสมอ…

แต่บางทีอาจมีสถานการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต ที่ทำให้คุณยิ้มไม่ออก
บริษัทที่มีพนักงานขาย พนักงานต้อนรับ ที่หน้าตาบึ้งตึง เครียดเกินไป
ก็อาจส่งผลกระทบกับยอดขายได้

ครับ เมื่อใดที่จำเป็นต้องยิ้ม เอนทรีนี้ช่วยคุณได้!

วันนี้ บล็อกหมีมีเดีย ขอนำเสนอวิธีการประดิษฐ์
อุปกรณ์สร้างสรรค์รอยยิ้มให้กับทุกท่าน

ยิ้มได้ แม้ภัยมา
ยิ้มได้ แม้ทุกข์ใจ
ยิ้มได้…แม้ขี้เกียจจะยิ้ม!

พร้อมแล้ว มาเตรียมอุปกรณ์กันก่อนครับ

อุปกรณ์คือ คลิปหนีบกระดาษ 2 อัน และยางวง 2 เส้น

มาดูวิธีการทำตามภาพข้างล่างครับ

เสร็จเรียบร้อยแล้ว ไปชมวิธีการใช้งานกันครับ ข้างล่างนี้!

เพียงนำยางวงคล้องที่หูทั้งสองข้าง
เสียบปลายคลิปที่ยื่นออกมาแต่ละด้านเข้าไปในปาก
ถ่างมันไว้ อย่างนี้ เมื่อใดที่ยิ้มไม่ออก

แค่นี้ รอยยิ้มก็จะอยู่กับคุณทันที ที่คุณต้องการ!

นั่นไง ๆ ๆ
ขนาดยังไม่ได้ใช้สิ่งประดิษฐ์นี้ ผมเดาว่าคุณก็คงได้ยิ้มกันบ้าง (หรือหัวเราะไปเลย)

ครับ… เอนทรีนี้มีรอยยิ้ม!
และขอให้ทุกท่านมีความสุขครับ…

หมายเหตุ : เอนทรีนี้ เพื่อความบันเทิง สิ่งประดิษฐ์นี้เป็นแค่ไอเดียเพื่อความสนุก
เด็ก ๆ ไม่ควรทำตามนะครับ เพราะอาจเกิดอันตรายได้

การยิ้มสามารถทำได้ง่าย ๆ โดยไม่ต้องใช้เครื่องมือใด ๆ

เมื่อถึงช่วงกลางเดือน และวันสุดท้ายปลายเดือนแบบนี้
แถวบ้านผม ซึ่งมีคนขายสลากกินแบ่งฯ อยู่มากพอสมควร
เวลาเดินผ่านพวกเขา ก็เป็นธรรมดาที่จะได้ยินคำพูดที่คุ้นหู
“ซื้อมั้ยคะ … พรุ่งนี้รวย”

ผมได้แต่ยิ้ม และส่ายหน้า…
จริง ๆ ก็อยากรวยอยู่เหมือนกัน
แต่เพราะผมเชื่อในสัจธรรมที่เขาบอกมามากกว่า นั่นคือ “พรุ่งนี้รวย”
ก็เพราะพรุ่งนี้ไม่เคยมาถึง พอจะมาถึงแล้ว มันก็กลายเป็นวันนี้ไปอีก
ซึ่งคงจะจนเหมือนเดิม

เวลามีใครคุยกันเรื่องเล่นหวยอย่างสนุกสนานตื่นเต้น แล้วถามว่าผมเล่นมั้ย
ผมก็จะตอบทุกครั้งว่า ผมไม่เล่น พร้อมด้วยเหตุผลเดิม ๆ
คือถ้าเปรียบว่ามันเป็นธุรกิจ เวลามีคนมาชวนเราหุ้นด้วย แล้วบอกเราว่า
…ทำมั้ยธุรกิจนี้ คุณมีโอกาสเจ๊ง 99% …คุณจะทำมั้ย?

ครับ.. การซื้อหวยคือธุรกิจนี้แหละ นี่ขนาดผมคิดในแง่ ความน่าจะเป็น
สำหรับแค่การถูกเลขท้าย 2 ตัวนะ มันมีโอกาสเพียง 1 ใน 100
หรือ 1% เท่านั้น

แฮ่.. แต่นี่เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของผม

…
ยังไงซะ หวยก็ยังคงเป็นความหวังของคนมากมาย เป็นสิทธิในการซื้อของแต่ละคน
เป็นเส้นทางลัดในการเดินทางสู่ความมั่งคั่งของผู้คน

หวยยังอาจช่วยทำให้ต้นไม้เจริญเติบโต (ผมคิดว่าการขูด ๆ ขีด ๆ ต้นไม้อาจช่วยกระตุ้น
ให้มันงอกงาม) เกจิ อาจารย์หลายท่านยังคงมีหน้าที่ อีกหลายต่อหลายคนมีงานทำ
และคนบางกลุ่มยังรวยอย่างต่อเนื่อง แบบวันนี้..รวย
เหตุผลเพราะพวกเขาคือ …เจ้ามือ!

โดยรวม…หวยยังคงช่วยชาติได้ในทางอ้อม
เพียงแต่ว่าอ้อมไปไกลหน่อย…
จริง ๆ จะว่าไปแล้ว ผมมาค้นพบว่า

“ความสามารถในการถูกหวย เป็นความสามารถเฉพาะตัว เลียนแบบกันไม่ได้”

สำหรับบางคน โอกาสถูกของเขามีมากกว่าความน่าจะตามหลักคณิตศาสตร์
น้าชายของผม เป็นหนึ่งในตัวอย่างนั้น ซึ่งท่านก็ถูกเป็นประจำในทุก ๆ ปี
ด้วยจำนวนที่ผมแปลกใจ ประมาณ 4-5 ครั้ง (หรือมากกว่า)..ในแต่ละปี
ซึ่งสำหรับผมคิดว่า..มันบ่อยมาก! .. จากจำนวนหวย 24 งวดใน 1 ปี

แต่จะน่าเสียดายตรงที่ว่า มักจะชอบถูก..ตอนที่ซื้อน้อย ๆ
ก็ไม่รู้…สำหรับบางคนอาจบ่อยกว่านี้อีกก็ได้นะ…
อย่าง บิลล์ เกตต์ คุณตัน โออิชิ เจ้าสัวธนินทร์ และอีกหลาย ๆ ท่าน
เนี่ย..คงซื้อเยอะ และถูกบ่อย

ครับ ถึงแม้ว่าน้าผมจะถูกหวยบ่อย เกินความน่าจะเป็นแบบปกติ
แต่ก็ยังมีปัญหาด้านการเงินอยู่เป็นประจำ

นั่นแสดงว่า …ยังหนีความจริงที่ คนขายหวยบอกไปไม่พ้นซะที..
ว่าพรุ่งนี้ …นั่นแหละ…ถึงจะรวย!

“นกเตน (Nock-Ten)” เป็นชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีการตั้งชื่อไว้ล่วงหน้า
จากจำนวน 140 ชื่อ ที่ส่งเข้ามาจาก 14 ประเทศที่เป็นสมาชิกของ
คณะกรรมการพายุไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก
(World Meteorological Organizations Typhoon Committee)

รายชื่อพายุมี 140 ชื่อ นำมาแบ่งเป็น 5 ชุดหลัก ชุดละ 28 ชื่อ โดยไล่เรียงชื่อไปตามลำดับประเทศ (และดินแดน)

ข้อตกลงคือ พายุลูกถัดไปจะมีชื่อตามลำดับที่ตั้งไว้ เช่น พายุลูกปัจจุบันคือดอมเรย
ลูกต่อไปก็จะชื่อ ไห่คุ้ย, ไคโรจิ, … ไล่ไปตามลำดับ หากชื่อในชุดที่ 1 หมดก็ให้เริ่มที่ชื่อแรกในชุดที่ 2
ทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ จนหมดชื่อสุดท้ายในชุดที่ 5 จากนั้นนำชื่อพายุในชุดที่ 1, 2, 3, 4 และ 5 กลับมาใช้ซ้ำอีก

ที่มาของข้อมูล : Wikipedia

ทั้ง 140 ชื่อที่ตั้งไว้ล่วงหน้านี้จะวนไปเรื่อย  ๆ จนกว่า พายุลูกไหน รุนแรง สร้างความเสียหายมาก
ก็จะตัดชื่อออกไป โทษฐานสร้างความเสียใจให้กับเรา  แล้วก็จะตั้งชื่อใหม่ขึ้นแทนเข้าไป

ดูจากตารางข้างบน นกเตน (Nock-ten) หรือ นกกระเต็น ในบ้านเรา
ชื่อนี้เป็นชื่อที่ส่งมาจากประเทศลาวครับ (อยู่ในชุดที่ 5) แล้วพอนกเตนบินไปแล้ว
ลูกหน้าเราเตรียมตัวต้อนรับ “หมุ่ยฟ้า” กันได้ (รู้สึกว่าเกิดไปเรียบร้อยแล้วนะครับ-ที่ญีุุ่่ปุ่น)

เมื่อใดที่เกิดพายุที่มีความเร็วลมสูงสุดที่ศูนย์กลางมากกว่า 34 น๊อต หรือ 63 กิโลเมตรต่อชั่วโมง 
หรือ ตามหลักการคือได้กลายเป็นพายุโซนร้อนเมื่อไหร่ พายุลูกนั้นก็จะมีชื่อทันที ตามที่ได้เตรียมไว้ล่วงหน้านี่แหละครับ

แล้วของไทยล่ะ ชื่อที่ไทยส่งเข้าประกวด เอ้ย ตั้งชื่อให้พายุ น่ารัก ๆ ทั้งนั้นนะครับ เช่น กุหลาบ มังคุด  มรกต ชบา  ขนุน

ถ้าถึงคิวพายุของเราเกิดขึ้น  เราคงยิ้มกันบ้างนะครับ
เช่น มีประกาศขอให้ประชาชนระวัง  พายุขนุน หรือพายุมังคุด อะไรประมาณนี้

ถ้าเป็นผลไม้นี่ผมชอบทั้งสองลูกเลย ทั้งขนุน และมังคุด อร่อยไปคนละแบบ
แต่พายุนี่ไม่แน่ใจ ชื่อน่ารักอาจจะอันตรายร้ายแรงก็ได้

คนเราชอบมีสมมติบัญญัติ กับสิ่งต่างๆ รอบตัว เพื่อการอ้างอิง
การพูดถึง และเป็นการสร้างความไม่มีตัวตน ให้มีตัวตนขึ้น
อันเป็นนิสัยติดตัวอยู่ในสายพันธุ์ความเป็นคนของเรา

ถึงแม้เราจะไม่รู้แน่นอนว่า พายุลูกหน้าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
แต่เรามีชื่อของมัน รอไว้ล่วงหน้าแล้ว

พวกเราก็เหมือนกันนะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่า “พายุในใจ” ลูกหน้าจะมาเมื่อไหร่
แล้วเราตั้งชื่อว่ายังไงกัน  พายุรัก พายุอยาก พายุเกลียด
ดีเปรสชั่นโลภะ โซนร้อนโทสะ หรือใต้ฝุ่นโมหะ

ดังนั้น ระวังพายุในใจเราไว้ก็ดีนะครับ ด้วยการเฝ้าสังเกตปรากฏการณ์ของมัน
ด้วยการเจริญสติ ซะตั้งแต่วันนี้   ก่อนมันสร้างความเสียหายต่อเนื่องไม่รู้จบ

เริ่มต้นด้วยอุตุนิยมวิทยา  จบลงด้วยธรรมะจนได้ เพราะวันที่เขียนนี้เป็นวันพระครับ
ขอให้มีความสุข สงบ ร่มเย็น และเป็นประโยชน์ ทุกท่านครับ

หมี
30 กรกฏาคม 2554

วันนี้ Facebook ได้กลายเป็น ส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน
ของใครต่อใครมากมาย บนโลกใบนี้ไปแล้ว

เชื่อว่ามีหลายคนตื่นเช้าขึ้น ด้วยการเข้า Facebook ก่อนการล้างหน้าแปรงฟัน
เพื่อ update status บอกประชาคมชาวโลก …ว่าตื่นแล้ว

มีบางคนถึงกับบอกว่า
ช่วงนี้ตัวเอง Update Status บ่อยกว่าคุยกับคนในครอบครัวซะอีก

ผมเลยคิดเล่น ๆ ว่าถ้าไม่มี Facebook พวกเราจะเป็นไงนะ

เราจะให้ดอกไม้จริง ๆ กันมากขึ้นมั้ย ให้โดยไม่ต้องขอใครว่า
“โปรดมอบกลับให้ฉันหนึ่งดอก!”

คนเราจะสนใจเป็นเกษตรกร ทำฟาร์ม ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ ปลูกต้นไม้ กันมากขึ้นมั้ยนะ
ในชีวิตจริง

หรือเราจะหมดโอกาส ที่จะได้รับข้อเสนอ ให้ทำง่าย ๆ ได้เงินเยอะ ๆ
เป็นนักศึกษาอยู่ก็ทำได้ … (พร้อมรูปประกอบกางธนบัตรเป็นพัด โชว์ความมั่งคั่ง)

แล้วคนไทยจะมั่นใจกันน้อยลงกับเรื่องต่าง ๆ มั้ย

มั่นใจว่าคนไทยเกินล้านเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
มั่นใจว่านาธาน อาจจะพูดจริง
มั่นใจว่านักการเมือง จะทำอย่างที่พูดไว้

หรือจะมั่นใจว่า เราไม่สามารถมั่นใจอะไรได้!

เราจะกินอาหารได้เร็วขึ้นอีกนิดหรือเปล่า เพราะไม่ต้อง ถ่ายภาพ อัพเฟซ
เหมือนต้องกินยาก่อนอาหาร จากนั้นเพื่อนมาคอมเมนต์ว่า น่ากิน ๆ อยากกิน ๆ

เราอาจด่าใครโดยเก็บไว้ในใจบ้าง ไม่ต้องแถลงการณ์เป็นสาธารณะ
เหมือนด่ากราด แล้วให้เพื่อนเรามารับคำด่านั้น แทนคนที่เราอยากด่า
แล้วปลอบใจเรา … เฮ้ย ใจเย็น ๆ

ส่วนไอ้คนที่เราด่า มัน remove เราไปแล้ว มันไม่เห็นอะไร ที่เราด่าสักคำ

คู่รัก สามี ภรรยา จะไม่ต้องทะเลาะเบาะแว้ง เลิกกัน หย่ากัน เพราะคอมเมนท์
จากมือที่สาม สี่ ห้า หก หรือเพราะรูปถ่ายที่ Tag กันไปมา แล้วความลับแตก

แล้วพวกเราจะชื่นชมกันจริง ๆ ได้บ่อยเหมือนที่กด Like ให้กันมั้ย

หรือเราเริ่มชินกับการชี้นิ้ว เพิ่มเพื่อน ชี้นิ้วชื่นชม ชี้นิ้วเลิกคบ ทุกอย่างล้วนง่าย ๆ เพียงปลายนิ้ว
รวดเร็ว ซะจนเดี๋ยวนี้ รู้สึกมั้ยว่าเราไม่สามารถจะอดทน รออะไรได้นาน ๆ อีกแล้ว

Facebook ทำให้เรา เหมือนจะต้องสอดรู้สอดเห็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องรู้ เพิ่มขึ้นไหมหนอ
เรื่องที่ไม่ได้ทำให้เราได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา

เขียนมาตรงนี้ หลายคนอาจคิด ทำไมมองโลก แบน ๆ แคบ ๆ ล่ะ
คิดถึงประโยชน์มากมายของมันหรือเปล่า

หลายคนได้อ่านเรื่องดี ๆ ได้อ่านข้อคิด ธรรมะต่าง ๆ
ได้นำไปสื่อสาร เพื่อช่วยเหลือเกื้อกูลกันมากมาย

แหม … ก็คิดนะครับ มุมเหล่านั้นน่ะ
เพราะอะไร ๆ มันก็มีสองด้านเสมอนั่นแหละ

จะว่าไป ที่พิมพ์อยู่นี่ ก็เพื่อ post ผ่าน Facebook นี่แหละครับ
ถ้าคุณได้อ่านมัน แสดงว่ามันมีประโยชน์กับผมเช่นกัน
อย่างน้อย ก็ทำให้ข้อเขียนนี้ ไม่สูญเปล่า เพราะมีคนอ่าน

นั่งพิมพ์อยู่นี่ ก็หลายนาทีนะเนี่ย ^^

และผมจะดีใจเช่นกัน ถ้าคุณ(เผลอ)กด Like หรือโหวต ให้ด้วย (อ้าว ….)

ถ้าไม่มี Facebook เราอาจได้เวลาเพิ่มขึ้นอีกหลายนาทีเหมือนกันนะต่อวัน
แล้วเราจะเอาเวลานี้ไปทำอะไรดีล่ะ?

ไม่เอา … อย่าไปคิดให้ปวดหัวเลย

ผมว่าถ้าโลกนี้ไม่มี Facebook มันก็จะมีอย่างอื่นทำนองเดียวกันนี้
ในชื่ออื่น ๆ ให้เราเอาเวลานี้ไปใช้อยู่ดี

เพราะโลกมันก็เป็นอย่างนี้ของมันนั่นแหละ

ขอเพียงให้ Facebook ไม่ใช่ เฟคบุ๊ค (Fakebook) ที่เราเอาไว้หลอกใครต่อใคร
(รวมถึงตัวเอง) จนกระทั่งมันกลายเป็น เฟซทุกข์ ไปก็พอ

เอ้า … Post

Add ผมได้นะครับ
http://www.facebook.com/supameeh

เป็นเรื่องเก่า ๆ ที่ผมเคยอ่านเจอหลายปีมาแล้ว แต่จำได้ดี เพราะชอบมาก
ไม่รู้เคยมีใครฟังหรือยัง วันนี้เอามาเขียนให้อ่านกัน สนุก ๆ ครับ

ผู้ชายคนหนึ่ง มีความผิดหวังในชีวิต ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจทำความดี
แต่กลับไม่ได้ดี กลับประสบเรื่องเลวร้าย ๆ ต่าง ๆ นานา
เหมือนเคราะห์กระหน่ำ กรรมซ้ำซัด ให้หมดหนทาง ทำนองนั้น

เขารู้สึกว่า ที่เป็นอย่างนี้ ไม่ใช่ความผิดของเค้า และควรต้องมีผู้รับผิดชอบ
ซึ่งจะเป็นใครไม่ได้ ต้อง “พระเจ้า” เท่านั้น

พระเจ้าที่ลิขิตชีวิต ให้เขาเป็นอย่างนี้

คิดได้อย่างนั้น เขาก็เลยเขียนจดหมายบรรยายเรื่องราวในชีวิต
อันผิดหวัง โชคชะตาอันเลวร้ายที่เขาต้องเจออย่างละเอียด

ข้อความในตอนท้ายของจดหมายบอกไว้ว่า
“เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น พระเจ้าต้องรับผิดชอบ ขอให้ท่านส่งเงินมาให้ผม
ไม่ต้องมาก ครั้งนี้ผมต้องการเพียง 1,000 เหรียญเท่านั้น เพื่อดำเนินชีวิตต่อไป”

จากนั้นก็นำจดหมายใส่ซอง จ่าหน้าซองสั้นๆ ว่า “ถึงพระเจ้า”
นำไปใส่ในตู้ไปรษณีย์

แล้วรอการตอบกลับจากพระเจ้า

เมื่อบุรุษไปรษณีย์มาไขตู้ไปรษณีย์ และพบจดหมายจ่าหน้าซองถึงพระเจ้า
แน่นอนครับ จะไปส่งที่ไหนได้ล่ะ เขาเกิดความแปลกใจ จึงตัดสินใจ
เปิดซอง และอ่านจดหมายนั้น

เมื่อได้อ่านข้อความในจดหมายของชายคนนั้น ได้รับรู้ถึงเรื่องราวความผิดหวัง
ต่างๆ นานา ที่บรรยายไว้ ก็เกิดความรู้สึกสงสาร จึงนำเรื่องนี้ไปบอกกับเพื่อนๆ
ที่ทำงานอยู่ที่ไปรษณีย์ด้วยกัน ซึ่งก็เกิดความสงสารกันทั่วหน้าเลยทีเดียว

พวกเขา จึงได้เรี่ยไรเงินกันเพื่อช่วยเหลือชายคนนั้น คนละเล็กละน้อย
และได้เงินรวมกันได้ 500 เหรียญ

บุรุษไปรษณีย์เอาเงิน ใส่ซอง และส่งกลับไปที่บ้านชายคนนั้น
โดยบนซองจดหมายเขียนว่า “จากพระเจ้า”

เขานำจดหมายส่งกลับไปที่บ้านชายคนนั้น

เมื่อชายคนนั้นเปิดซองจดหมาย พบเงินที่อยู่ภายในซอง
เขาก็รีบเขียนจดหมายอีกฉบับตอบกลับไปมีข้อความว่า

“พระเจ้าที่เคารพ ถ้าท่านจะส่งเงินมาอีกในคราวหน้า
กรุณาส่งถึงผมโดยตรง อย่าได้ส่งผ่านให้ไอ้พวกไปรษณีย์เลวๆ พวกนั้น
มันขโมยเงินของท่านไป 500 เหรียญ”

……………………

จบเรื่องตรงนี้นะครับ

สำหรับคุณค่าความดี การกระทำ ผลลัพธ์
เราคาดหวังอะไรจากการกระทำดีบ้าง
เราต้องยอมรับอะไรบ้าง เมื่อเราทำอะไรสักอย่างด้วยความตั้งใจ
ฯลฯ
….
….

ฝากไว้ให้คิดต่อกันเองนะครับ

แล้วคนที่ไม่ดื่มเหล้า เที่ยวเตร่ หรือคิดว่าตัวเองดีพร้อมอยู่แล้วล่ะ ทำอะไรกันดี

ผมว่าของมึนเมายุคนี้ ไม่ได้มีเฉพาะเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ หรอกนะครับ
สื่อเกือบทุกชนิดทีเรารับเข้ามาทุกวัน ค่านิยมหลาย ๆ อย่าง ก็มีส่วนผสมความมึนเมาอยู่ในนั้น

ใกล้ ๆ ตัวอย่าง social media นี่ แค่อ่าน Status หรือ Tweet ของคนอื่น
เยอะ ๆ ทั้งวันนี่ก็มึนได้นะครับ ถ้าสังเกตดูดี ๆ จะเห็นว่า มีอะไรเจือปน
อยู่ในนั้นเยอะ เรียกว่า กิเลสออนไลน์มาแบบครบชุด โลภะ โทสะ โมหะ

ฟัง หรือติดตามข่าวการเมืองเยอะ ๆ นี่ก็มึนสุด ๆ นะครับ เพราะการเมืองนี่เรื่องตัณหาล้วน ๆ

3 เดือนต่อจากนี้ เราอาจลองตั้งใจสร้างพฤติกรรมใหม่ อะไรที่น่าจะดี
แบบเรียบง่าย เฉพาะบุคคลไป ผมเชื่อว่าเราทุกคนรู้ตัวกันหมดนะ
ถ้าทบทวนกันจริง ๆ ว่าเราควรต้องปรับปรุงเปลี่ยนแปลง อะไรในตัวเองบ้าง
แต่ที่ผ่านมาอาจจะไม่มีอะไรมาทำให้เรา ฉุกคิด จุดประกาย ปิ๊งแว๊บ
โยนิโสมนสิการ เราให้ออกจากสารบบ วน ๆ เวียน ของการสร้างเหตุ ปัจจัย
แห่งความทุกข์ไปเรื่อยเปื่อย ก็มาใช้ช่วงเวลาดี ๆ ตอนนี้กันดีกว่า
เพื่อทบทวน และเริ่มต้น

3 เดือนต่อจากนี้

คนทำงานที่เบื่อ ๆ งาน หมั่นไส้เจ้านาย อาจบอกกับตัวเองว่า
เราจะทำงานให้ดีขึ้น และต่อไปจะมีเมตตาต่อเจ้านายให้มากขึ้น
สงสารเจ้านายที่มักจะใส่อารมณ์เล่นงานเราอยู่ ท่านคงทุกข์สุด ๆ อยู่แล้ว
ด้วยความเครียด จนต้องมาหาที่ระบายออกกับเรา

เราจะเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี ต่อคนที่หมั่นไส้กันอยู่
การเมืองใน office ก็ช่วยกันทำให้มันน้อยลง
เพราะการเมืองในประเทศ กับอากาศบ้านเราก็ร้อนกันแย่แล้ว

คนที่ติด Facebook , Twitter งอมแงม แบบส่งจิตออกนอกตลอดเวลา
จนลืมกาย ลืมใจ รู้เรื่องคนอื่นมากกว่าตัวเราเองอีก

3 เดือนต่อจากนี้ อาจไม่ต้องถึงกับ update หรือ tweet ให้น้อยลงก็ได้ ถ้าติดซะเหลือเกิน
เพียงแต่กลั่นกรองให้มากขึ้น ปล่อยวางให้มากขึ้น คิดก่อน Up ดับก่อน Tweet อะไรที่ไร้ประโยชน์
เช่นระบายอารมณ์ด่าใคร หรือมั่นใจว่าคนนั้นชั่วกว่าคนนี้

หลายคนลืมไปว่า การใช้ social media นี่มันเป็นการสร้างกรรมอย่างหนึ่งเช่นกัน
เราเริ่มด้วย มโนกรรม (ความคิด) ต่อด้วย กายกรรม (มือแตะหน้าจอ-แป้นพิมพ์) พอตัวอักษร
ปรากฏบน Wall หรือ Timeline ให้คนเห็น นี่ก็ถือว่านี่คือ วจีกรรม(คำพูดของเรา) สมบูรณ์
แบบครบชุดแห่งกรรม!

เพราะฉะนั้น ถ้าเผลอใช้ โทสะ โมหะ forward, retweet, share status
update อะไรที่ไม่ดี เช่น forward ส่งต่อภาพหลุดคนอื่น นี่ก็เข้าข่ายสร้างกรรมไม่ดีได้เช่นกันนะครับ

เฮ้อ…ยุคนี้มันทันสมัยมากพอ ที่เราจะทำบาปกันผ่านระบบดิจิตอล ตลอด 24 ชั่วโมง

ลองทบทวนจนคิดออก แล้วเริ่มลงมือทำกันได้เลย
เอาแบบที่ เหมาะสมกับเหตุและปัจจัยของตัวเอง ไม่สุดโต่ง จนเบื่อ แล้วเลิกไปซะก่อน
จะทำได้ครบ term แล้วเรามาลองดูผลลัพธ์ ของสิ่งที่ตั้งใจกันอีกทีตอนช่วงออกพรรษาดีมั้ยครับ

ขอให้เจริญในธรรม และมีความสุขสงบกันทั่วหน้านะครับ

หมี
16 กรกฏาคม 2554

จำได้มั้ยครับ คุณโกรธ…ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
เมื่อกี้ …. เมื่อวาน …. อาทิตย์ที่แล้ว …เดือนก่อน…

ถ้าคำตอบของคุณคือ นานจนจำไม่ได้แล้ว…
อืม…ก็ดูเหมือนว่าชีวิตคุณน่าจะมีความสุขสงบไม่ใช่น้อย

แต่คงหายากนะผมว่า…

สำหรับผม ครั้งล่าสุดคือ “เมื่อบ่ายวานนี้”
มันอยู่กับผมราว ๆ ครึ่งชั่วโมง (นานเหมือนกัน)
แต่เป็นความโกรธที่มีอุณหภูมิไม่สูงมาก อาจเรียกว่าขั้นหงุดหงิด …

หงุดหงิดกับความประพฤติของคนอื่น… ที่คิดไม่เหมือนผม…
ตัดสินใจต่อบางเรื่องที่ผมคิดว่าไม่ถูกต้อง
ปฏิบัติตน แสดงตัวตนออกมาแบบที่ ไม่อยู่ในมาตรฐานที่ควรจะเป็น
ซึ่งผมรู้สึกว่า ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

อืม…นั่นไง…สาเหตุ สักพักได้คิด

จะให้ใครมาคิด มาปฏิบัติตัวในแบบฉบับที่เป็นผม (วะ)
ใครจะเป็นได้ดังที่ใจผมต้องการทุกอย่าง ตัวผมเองบางทียังไม่เป็นอย่างนั้นเลย…เฮ้อ…

ครับ…พอคิดได้ …ก็หาย …ก็ปล่อย… ก็วาง…

แต่ถ้าได้ลองคิด พิจารณาให้ถี่ถ้วน ถึงความโกรธเนี่ย…
จะพบว่ามันเกิดขึ้นจากการกำหนดมาตรฐาน
หรือความต้องการให้สิ่งต่าง ๆ เป็นไปตามที่ใจเราคิด
รวมไปถึงการเพ่งความสนใจ ไปที่สิ่งอื่น คนอื่น…มากเกินไป

มีเรื่องราวอันน่าเศร้าในชีวิตใครหลายคน ที่ชีวิตถูกเปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือ
ด้วยโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น เพราะ “ความโกรธ” …วูบหนึ่ง

คนขับรถสองคันที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แต่ทั้งสองคนต้องเปลี่ยนสถานะไป
คนหนึ่งหยุดหายใจ อีกคนหนึ่งหมดอิสรภาพ เพราะอาวุธปืนในมือ …

การทำร้ายกันได้อย่างโหดเหี้ยม ทารุณ ด้วยการจุดไฟเผา
…จากคนที่ครั้งหนึ่งเคยบอกกันว่า “รัก”

เสียงตะโกนร้องเพลงอย่างสนุกสนานของคนข้างบ้าน ที่ขาดความเกรงใจ
ได้สิ้นสุดลงไป ด้วยเสียงปืน และชีวิตอีกหลายคน…

ฯลฯ

จุดเดือดของน้ำบริสุทธิ์คือที่ 100 องศาเซลเซียส ครับ…นั่นคือ …น้ำบริสุทธิ์…

แต่ถ้าเปรียบเทียบคนแต่ละคนคือน้ำ…คงไม่บริสุทธิ์ขนาดนั้น
เราก็คือน้ำที่มี ส่วนประกอบของสารละลายที่แตกต่างกันไป
สารละลายของภูมิหลัง การเลี้ยงดู ความยึดมั่นถือมั่น ฯลฯ

ดังนั้นเราจึงมีจุดเดือดที่ต่างกันไป…

บางคน “โกรธง่ายหายเร็ว” บางคนก็ “โกรธยากหายช้า”
แต่จะน่ากลัวถ้าบางคน “โกรธง่าย..หายยาก”

ลองคิดถึงหญิงสาวหน้าตาดี สองคน
ความสวยสูสี แต่คนหนึ่งตกแต่งใบหน้าด้วยรอยยิ้ม…
อีกคนตกแต่งใบหน้าด้วยความโกรธ…

ว่าใครน่ารักน่ามองกว่ากัน… น้อง angel หรือ น้อง angry ?

ความโกรธไม่เคยส่งผลดีใด ๆ กับใครทั้งสิ้น ไม่ว่าตัวเอง หรือคนรอบข้าง

เราได้ยินมาเสมอ และใครที่ได้เคยปฏิบัติจะรู้เลยว่าจริง
คือ สิ่งที่ทำให้เกิดความสุขมาก ๆ อย่างหนึ่งก็คือ “การให้”

และ วิธีจัดการกับความโกรธให้ราบคาบ ที่ดีที่สุด
ก็คือ การให้…เช่นเดียวกัน แต่เป็น การ “ให้อภัย”
ถือเป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่ … มาก ๆ

จงให้อภัยต่อคนที่ทำให้เราโกรธ รวมถึงให้อภัยตัวเราเอง
และถ้าทำได้ดีกว่านั้น ต้องขอยืมสโลแกนประจำตัวของ
เพื่อนบล็อกเกอร์อีกท่านหนึ่งซึ่งผมชื่นชอบงานเขียนของเธอ…คุณ Lost in Space

กับสโลแกนที่ว่า “สิ่งที่เหนือไปกว่าการให้อภัย คือ การลืม(มันซะ)”

ครับ…หยุดเผาใจเราด้วยความโกรธ
หยุดต้มตัวเอง….ให้ถึงจุดเดือด!
ด้วยการลดความยึดมั่น ถือมั่น ตัวตน
มาตรฐานระดับสูงของความสมบูรณ์แบบ
ด้วยการยอมรับในความต่างและ คุณค่าของคนอื่น

รวมถึงยอมรับในความเปลี่ยนแปลงในทุก ๆ ด้านที่เกิดขึ้นได้เสมอ
ว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา…ของชีวิต

ก่อนจบ ฝากให้คิดกันต่อว่า เวลาคุณโกรธอะไรสักเรื่องนึง
มันเกิดจากอะไร และคุณจัดการกับมันอย่างไร

นั่งคิดด้วยจิตใจเบาสบาย คิดแบบไม่มีอคติใด ๆ แล้ว..หาคำตอบด้วยตัวคุณเอง

เราชาวโลกกำลังเผชิญวิกฤติกับปัญหา “ภาะวะโลกร้อน”
แต่สำหรับทุกคน “ภาวะใจร้อน” ก็น่ากลัวไม่แพ้กัน

(post ครั้งแรก OKNation Blog : พฤษภาคม 2007)