ไหน ๆ ก็ถึงเดือนกุมภาพันธ์ หาเรื่องอัพเดตบล็อกสักเอนทรีหนึ่ง ด้วยเพลงที่ตัวเองร้องเล่นๆ ไว้
แบบเศร้าจนใจหาย เพลงประกอบจากภาพยนตร์ไทยที่เคยฉายมานานมากแล้ว
แถมผมไม่ได้ดูในโรงฯ แต่ซื้อแผ่นวีซีดี ลดราคา แบบถูกมาก ๆ มาชมในอีกปีกว่า ๆ หลังจากนั้น

“กุมภาพันธ์”

มีหลายอย่างในหนังเรื่องนี้ ในส่วนของบท และพล็อต ที่ผมไม่ได้ชอบนัก
แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ชอบ ผมชอบการถ่ายภาพ และการตัดต่อ (ลำดับภาพ)
ของหนังเรื่องนี้ โดยเฉพาะฉากใกล้จบเรื่อง ชอบนางเอก และทรงผมของเธอ
(สาว ๆ หลายคนก็คงชอบเช่นกัน เพราะหลังจากหนังเรื่องนี้ออกฉาย มีคนทำผมทรงนี้กันเยอะมาก)

ผมร้องเพลงนี้เพราะเคยไปที่ห้องอัดเสียงของเพื่อน มีผู้นำ backing track มาบันทึกเสียง
ทำเดโม พอเขากลับไปแล้ว ตัวเองก็เลยขอร้องเล่น ๆ เก็บไว้บ้าง
เคยเอาให้เพื่อน ๆ หลายคนไปฟัง ก็บอกว่าชอบเพลงนี้กันมากพอสมควร
หลายคนบอกว่า “มันเศร้า กว่าต้นฉบับ” (ของคุณปีเตอร์ฯ)

มีประโยค (จากหนัง) ที่ถามไปพร้อมกับเรื่องในวันก่อน
“Do you believe in destiny?”

ผมถามตัวเองอีกครั้ง…ในวันนี้
ยังได้คำตอบว่า “ผมเชื่อ”

เพียงแต่ว่าเป็นมุมที่ต่างไป ผมเชื่อว่า โชคชะตาทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ผมเป็นผู้ทำให้มันเกิดขึ้นเอง!

ที่มา : หมื่นตากับความเป็นจริงแห่งทุกข์
เรื่องและภาพ : กะว่าก๋า
้http://kawaka.bloggang.com

รถบรรทุกสินค้าคันหนึ่งแล่นเข้าใต้สะพานแห่งหนึ่ง แต่ลอดผ่านไปไม่ได้ เนื่องจากความสูงของรถบรรทุกสูงกว่าท้องสะพานเล็กน้อย แม้ความต่างจะมีเพียงเล็กน้อยไม่ถึงนิ้ว แต่คนขับก็จำต้องหยุดรถและเตรียมถอยกลับไปหาเส้นทางอื่น

แต่ก่อนที่เขาจะทำเช่นนั้น ใครคนหนึ่งก็เสนอความคิดว่า ไม่จำเป็นต้องถอยกลับ เขายังสามารถขับรถลอดสะพานได้ เพียงแค่ปล่อยลมยางออกไปส่วนหนึ่ง ล้อรถจะแบนลงกว่าเดิมสักนิ้ว รถก็ต่ำพอลอดใต้สะพานนั้นไปได้

บางปัญหาเป็นเรื่องเส้นผมบังภูเขา มีทางแก้อยู่ตำตานี่เอง มองด้วยมุมเดิมมักไม่เห็น ขอเพียงเปลี่ยนมุมมองเล็กน้อยเท่านั้นก็แก้ปัญหาที่ดูเหมือนสวนทางกับตรรกะได้ลุล่วงอย่างไม่น่าเชื่อ

ในการจัดการกับปัญหาต่างๆ เราควรแยกให้ออกว่าปัญหาอยู่ที่ ‘รถ’ หรืออยู่ที่ ‘สะพาน’ แล้วแก้ตรงจุดนั้น

สะพานปรับไม่ได้ รถปรับระดับได้ ดังนั้นหากมองแต่ ‘สะพาน’ ก็อาจไม่เห็นทางออก

คนส่วนมากมักมองว่าปัญหาอยู่ที่คนอื่น ซึ่งเป็นธรรมชาติของมนุษย์ บางครั้งไม่ใช่เพราะอคติ แต่เพราะมองสถานการณ์แค่ที่จุดจุดเดียว

ปรัชญา ‘ลดลมยาง’ ยังสอนเราว่า การอ่อนน้อมถ่อมตน หรือ ‘ยอมเขาก่อน’ อาจช่วยแก้ไขหลายปัญหาได้

หากไม่ยอมปล่อยลมยางออกไปบ้าง แข็งขันดื้อดึงดันทุรังอย่างเดียว ปัญหาก็อาจยังคงเป็นปัญหา

ปรัชญา ‘ลดลมยาง’ ก็คือหลักทางสายกลางของพุทธนั่นเอง ไม่ตึงไป ไม่หย่อนไป เป็นแนวทางการใช้ชีวิตที่สร้างปัญหาน้อยที่สุด

บางครั้งเราก็ควรทำตัวเป็น ‘สะพาน’ บางครั้งเป็น ‘ยางรถ’

บางเรื่องในชีวิตเราต้องเป็นสะพาน แข็งแกร่ง ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครหรืออะไร เช่นยืนหยัดหลักการความถูกต้อง ความยุติธรรม แต่ในบางเรื่องเราอาจต้องยอมเป็นยางรถยนต์ ยอมลดความแข็งลง ยอมเขาก่อน แล้วสถานการณ์ก็อาจดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

ชีวิตมีทั้งการใช้ไม้แข็งและไม้อ่อน ไม่แข็งเสมอไป ไม่อ่อนตลอดเวลา

สถานการณ์การเมืองหลายเรื่องของเราเป็นการเผชิญหน้าโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน ผลก็คือการปะทะชนกัน ต่อให้ชนะก็เสียหายเช่นกัน โดยมากเป็นความเสียหายต่อส่วนรวม ดังที่คนโบราณเปรียบว่า เมื่อช้างสารสองเชือกประสานงากัน หญ้าแพรกก็แหลกลาญ

ในการทำธุรกิจ ไม่ว่าคนเป็นเจ้านายหรือลูกน้องก็ต้องรู้จักเป็น ‘สะพาน’ และ ‘ยางรถ’ ในโอกาสและสถานการณ์ที่พอเหมาะ

เจ้านายที่แข็งตลอดเวลายากที่จะรักษาลูกน้องดีๆ ไว้ แต่ถ้าอ่อนปวกเปียก องค์กรก็ล้มได้

ทางสายกลาง!

ปรัชญา ‘สะพาน-ยางรถ’ สามารถใช้ได้ดีในเรื่องความรักเช่นกัน

หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำตัวเป็น ‘สะพาน’ อย่างเดียว ไม่ยอมเป็น ‘ยางรถ’ บ้าง ชีวิตคู่ก็ล่มได้

ธอมัส เมอร์ตัน นักเขียน-นักปราชญ์ชาวอเมริกัน ผู้เขียนหนังสือเรื่อง มนุษย์ที่แท้ เขียนว่า “การเริ่มต้นของรักคือการยอมให้คนที่เรารักเป็นตัวของพวกเขาเองโดยสมบูรณ์ ไม่ปรับแปลงพวกเขาให้เข้ากับภาพของเรา มิฉะนั้นเราก็รักเพียงภาพสะท้อนของตัวเราที่เราพบในพวกเขา”

อย่าพยายามเปลี่ยนคนที่เรารักให้เหมือนเรา (ด้วยข้ออ้างว่าเพราะเรารักเขานี่นา) แต่หาทางอยู่ด้วยกันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย เปรียบเหมือนสายน้ำที่เมื่อไหลเจอภูผา ก็รู้จักอ่อนตัวลง เมื่อเจอเศษดินเศษทราย ก็ไหลเชี่ยวกรากเพื่อชะล้างพวกมันออกไป

เพราะชีวิตสั้นนิดเดียว อย่าผ่านไปอย่างสุดโต่ง ไม่สนุกหรอก

และเพราะชีวิตก็เหมือนการขับรถ ช้าหรือเร็วก็ต้องลอดใต้สะพานที่เตี้ยกว่ารถของเรา

เอนทรีนี้ชวนมาเล่นเกมจิตวิทยาที่น่าสนใจดีครับ
เป็นเกมๆ หนึ่งที่ผมใช้เล่นเมื่องานสัมมนาครั้งหนึ่ง ไม่รู้มีใครเคยเล่นหรือยังนะครับ ใครเคยเล่นแล้วก็ผ่านไป

ใครยังไม่เคยก็….เร่เข้ามา ครับ เร่เข้ามา

ไม่ต้องเตรียมอะไรมากไปกว่า กระดาษ A4 สักแผ่น ปากกา ดินสอ สีอะไรตามใจ
อะไรที่ใช้วาดภาพได้ ใช้ได้หมด จากนั้น ให้คุณวาดรูป “ปะการัง” ลงไป
บริเวณมุมล่างด้านซ้ายมือ ของกระดาษที่คุณเตรียม อ้อ…วางกระดาษในแนวตั้งนะครับ
ลักษณะจะคล้ายรูปแบบนี้

ไม่ต้องสวยครับ ไม่ได้เน้นความสวยงามเชิงศิลปกรรมใด ๆ
เอาล่ะครับทีนี้ขั้นตอนสำคัญคือ

ขอให้คุณวาดรูป “ปลาหมึก” ลงไป

วาดลงไปตรงบริเวณไหนก็ได้ของกระดาษ ไม่จำกัด จำนวน ขนาด และ ตำแหน่ง
เชิญวาดตามสบาย ตามจินตนาการ

วาดเสร็จแล้วค่อยดูเฉลยด้านล่างนี้นะครับ

หากไม่สะดวกที่จะวาด หรือว่าขี้เกียจก็ตาม ก็ขอให้วาดภาพในใจ ก่อนที่จะดูเฉลยนะครับ

น้ำท่วมคราวนี้หนักหนาสาหัสกว่าที่คิด เฉิ่มขาใหญ่ประจำชุมชนตอนนี้ถึงขั้นที่ต้องอาศัยบนหลังคา ในความมืดมิดเขานั่งย้อนนึกถึงการกระทำของตนเองก่อนที่จะมาถึงวันนี้ พลางคิดว่าเขาน่าจะทำได้ดีกว่านี้ เขานึกเสียใจ

เขาคิดถึงคันกั้นน้ำ ตอนนั้นน้ำยังมาไม่มาก เขาไม่ได้ไปช่วยอะไรทั้งที่น่าจะพอช่วยได้ แต่กลับนั่งดื่มเบียร์สบายอารมณ์ ดูอาสาสมัครที่มาจากที่อื่นๆ มาช่วยกันกรอกทรายก่อคันกั้นน้ำที่ชุมชนของตน ตอนกลางคืนเฉิ่มยังแอบไปขโมยกระสอบทรายบางส่วนมากั้นน้ำที่บ้านตนเองด้วย เขาคิดว่า ทรายก็แพง กระสอบก็ขาดแคลน ขอสักหน่อยจะเป็นไรไป ไม่ขโมยไปขายด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว จริงๆ ความคิดชั่วๆ ของเขาในตอนนั้นคิดว่า ถ้ามีรถสักคัน อาจจะขนกระสอบทรายขโมยไปขายก็ได้ เพราะมีคนต้องการเยอะแยะ

วันต่อมาอาสาสมัครต้องมาช่วยซ่อมคันกั้นน้ำกันอีกครั้ง จากรอยแหว่งที่เขาขโมยกระสอบทรายออกมา เมื่อกระสอบทรายไม่พอ เขาก็ยังนั่งดูโดยไม่ช่วยอะไร

เฉิ่มเกือบจะได้ใช้กำลังเข้าไปสั่งสอน อาสาสมัครคนหนึ่ง ที่พูดลอยๆ ออกมาว่า เวลานี้แม้แต่เศษสวะในน้ำยังมีประโยชน์เลย ในขณะที่อาสาสมัครคนนั้นใช้ตะแกรงกรงไก่ที่ลอยมากับน้ำ ขวางช่องน้ำไหล แล้วลากผักตบชวาเข้ามาติดที่ตะแกรง เพื่อให้ชะลอน้ำ ซึ่งก็ชะลอน้ำได้ระดับหนึ่งจริงๆ แล้วอาสาสมัครคนนั้นก็พูดต่อว่า แต่คนสวะๆ เนี่ยสิ ร่างกายแข็งแรงแต่ไม่ทำอะไร นอกจากนั่งดู ถ้าอาสาสมัครไม่มากันเพียบขนาดนั้น เฉิ่มคงได้เข้าไปสั่งสอนเจ้าปากกล้าคนนั้น

ถึงตอนนี้เขากลับมาคิดเสียใจว่า ถ้าวันนั้นเขาคิดได้ เขาซึ่งตัวใหญ่แข็งแรง น่าจะไปช่วยเหลืออะไรบ้าง เพราะถ้าเขาช่วยอะไรบ้าง เขาอาจไม่ต้องมานั่งอยู่แบบนี้ แต่เวลามันก็ผ่านไปแล้ว

นึกย้อนกลับไปอีก ไม่เพียงแค่ไม่ช่วยเหลือ เขายังฉวยโอกาส แอบใช้ช่วงชุลมุนให้เป็นประโยชน์ ด้วยการขโมยอาหารที่มีคนใจดีซื้อมาเลี้ยงอาสาสมัคร เหลือไว้แต่ข้าวเปล่าๆ และน้ำจิ้มให้อาสาสมัครกิน ส่วนตัวเขากินไก่ย่างเปล่าๆ เป็นไม้ๆ รวมกันคงเป็นตัวๆ และยังขโมยน้ำขวดเป็นแพคๆ ของอาสาสมัคร มาเป็นของส่วนตัว

เมื่อน้ำมามากขึ้นอีก เฉิ่มซึ่งไปนอนอยู่ที่ศาลารอรถปากซอยเข้าชุมชน เพื่อตกปลาอยู่ใกล้ๆ ถนน ซึ่งเป็นทำเลที่ดีมีคนผ่านไปมาเห็น เขามักได้รับถุงยังชีพจากคนที่ผ่านไปมาเสมอๆ เพราะคิดว่าเฉิ่มหนีน้ำอย่างยากลำบาก มาอาศัยอยู่ที่ศาลารอรถปากซอย

หลายๆ คนไม่ได้รับถุงยังชีพ แต่เขาได้รับมากมายจนเหลือพอที่จะขายได้เงิน ในยามที่ข้าวของก็แพง ในยามนั้นเขาดีใจ คิดว่าน้ำขึ้นให้รีบตัก โอกาสมาต้องรีบฉกฉวยตักตวง แต่ตอนนี้เขาเสียใจ เขาพบว่า ในตอนนี้ของเหล่านั้นก็ไม่ได้มาเป็นประโยชน์แก่เขา และในยามที่ไม่มีอะไรกินเช่นยามนี้ที่ต้องอยู่บนหลังคานั้น มันทรมานขนาดไหน

เมื่อน้ำมามากขึ้นๆ จนข้ามคันกั้น เฉิ่มในตอนนั้นยิ่งดีใจ เขาอยากให้น้ำท่วมมากกว่านี้ เพราะคนที่ทนไม่ได้จะอพยพออก และเขาจะแฝงตัวเป็นขโมยเข้าไปงัดแงะรื้อค้นลักทรัพย์สินในหมู่บ้านข้างเคียง แถมถุงยังชีพยังมีมามากขึ้นอีกด้วย เฉิ่มอพยพญาติพี่น้องเพื่อนฝูงของเขาออกไปตั้งกลุ่มดักรอรับถุงยังชีพอยู่ที่ปากซอย จากนั้นก็แยกกันเพื่อเอาไปขายคนซอยที่อยู่ลึกเข้าไปในราคาแพงๆ

มีอยู่เหมือนกันที่คนมาแจกรู้ทัน ไม่ยอมแจกให้ แต่จะขอเอาเรือที่เตรียมมาลงไปแจกเองที่ในซอยลึก แต่เมื่อขาใหญ่อย่างเขาไม่อนุญาต ใครหน้าไหนก็เอาเรือลงน้ำไม่ได้ ต้องกองของไว้ที่ปากซอย เพื่อปล่อยให้เขาจัดการแอบเอาไปขาย

เฉิ่มกล้าถึงขั้นท้าว่า “ถ้ามึงไม่แจก มึงก็กลับไป” สุดท้ายของที่ขนมาก็ไม่ถูกขนกลับ ถูกกองให้เฉิ่มจัดการ เพราะเฉิ่มโกหกว่าจะจัดการแจกให้อย่างดีที่สุด แต่เขาพูดไม่หมดว่า ดีที่สุดสำหรับเขาเอง

บนหลังคาขณะนี้ มืดมิดนัก ไม่มีแม้แสงสว่าง ที่จะเห็นอะไรได้

เขาเสียใจที่เคยหาประโยชน์จากน้ำท่วม ทั้งกลางวันกลางคืนไม่หยุดหย่อน

ในความมืดเฉิ่มคิดถึงเทียนกระสอบใหญ่ แม้เทียนนั้นจะเป็นเทียนใช้แล้ว ที่มีคนไปรวบรวมมาจากวัดยอดนิยมหลายวัด ที่ยอมบริจาคให้มาตามที่มีคนเห็นประโยชน์ว่าเป็นเทียนยังมีไส้จุดได้ เทียนแม้ใช้แล้ว มันก็เป็นของมีค่าในยามขาดแคลน ในความมืดสนิท แม้แต่เทียนปักขนมเค้กยังสามารถจุดให้แสงสว่างได้เลย เฉิ่มคิดถึงเทียนกระสอบใหญ่นั้น เฉิ่มรับมาจากคนที่รวบรวมมาให้ พร้อมสัญญาว่าจะเอาไปแจกให้ตามบ้าน เฉิ่มคิดเสียใจที่เขาไม่ได้นำไปแจกตามที่สัญญา เขากลับนำมันไปขายที่ร้านรับของเก่า ที่รับซื้อเทียนไข ได้เงินมาซื้อเบียร์ดื่มเพิ่มอีกหลายกระป๋อง สะสมความชั่วเข้าไปอีก

เขาเสียใจที่กระทำเช่นนั้น

นึกหิวน้ำ แม้มีน้ำมากมายอยู่รอบตัว ก็ไม่ใช่น้ำที่เขาจะดื่มกินได้ คิดถึงความชั่วของตนเอง เขานำเครื่องกรองน้ำแบบพกพา ที่กรองน้ำดื่มจากน้ำที่ท่วมได้ประมาณ 2000 ลิตร ที่ผู้ใจบุญบริจาค มาเพื่อผลิตน้ำดื่มให้ชุมชน นำมากรองน้ำกินคนเดียว ทำให้คนอื่นอดอยากขาดแคลนน้ำ

เสียงหมาเห่าหอนกันเกรียว ในความมืดนั้นเฉิ่มคิดถึงความชั่วของเขาอีกอย่างหนึ่ง ก่อนที่เขาจะสะบักสะบอมมาอยู่บนหลังคา ช่วงนั้นพอน้ำท่วมมากเข้าๆ แถวบ้านเขามีสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่มีเกาะกลางน้ำ และมีคนนำหมามาปล่อยให้เป็นหมาจรจัด น้ำท่วมทำให้พื้นที่เกาะหมานั้นเล็กลง เล็กลงจนหมาอยู่อย่างแออัด

เขาคิดมานานก่อนหน้าที่น้ำจะท่วมแล้วว่า เขาอยากจะจับหมาพวกนั้นไปขาย ให้เพื่อนเขาที่ลักลอกนำหมาส่งออกไปขายเป็นอาหารในต่างประเทศ คราวนี้มีอาสาสมัคร มีทีมงานจับหมามาจับให้เสร็จ เขาจึงติดต่อเพื่อนเขาให้แสร้งมาเป็นคนที่จะรับหมาเหล่านั้นไปยังศูนย์พัก พิงหมาจรจัด เตรียมกรงมารับพร้อมรถหกล้อเพื่อขนหมา

อาสาสมัครต่างยินดีและอนุโมทนา คิดว่าหมาจะได้ไปอยู่ในศูนย์พักพิง แต่สุดท้ายหมาเหล่านั้นถูกส่งไปขายชายแดน เขาได้เงินมาจำนวนมากพอสมควรเป็นค่าตอบแทน จากการเป็นตัวกลางติดต่อซื้อขายหมาจรจัดเหล่านั้น เพื่อนำไปเป็นอาหารของคนที่มีรสนิยมรับประทานสุนัขในต่างประเทศ

ท้ายที่สุด เขาเข้าไปขโมยพระพุทธรูปในวัดที่ถูกน้ำท่วม เขากลับออกมาพร้อมพระบูชาจำนวนหนึ่ง แต่ใจยังนึกเสียดายพระงามๆ อีกหลายองค์ เลยย้อนกลับไป โดยต้องลุยน้ำที่บางช่วงเกือบมิดหัว

ในระหว่างการเดินลุยน้ำกลับไปวัดเที่ยวนี้ เท้าเขาไปติดโครงเหล็กรั้วอะไรสักอย่างที่ใต้น้ำนั้น แล้วหมดสติไป จนทำให้เขาต้องมาอยู่บนหลังคานี้

เฉิ่มไม่ได้โชคดีมีคนมาช่วย แต่เฉิ่มตายอย่างทรมาน ปิดฉากชีวิตชั่วๆ เมื่อน้ำมาเพิ่มกะทันหัน ในตอนนั้นขาของเขาติดโครงเหล็กอย่างดิ้นไม่หลุด น้ำสูงเพิ่มอีกหนึ่งเมตรในเวลาไม่นาน จนเฉิ่มขาใหญ่ประจำชุมชน ต้องเป็นผีตายโหงจมน้ำตายอยู่ใต้น้ำนั้น
………………

หลังคาที่เขาอยู่เล็กมากในสายตามนุษย์ มันเป็นหลังคาของศาลพระภูมิเก่าพังที่เขามากองทิ้งไว้ ไม่ใช่หลังคาบ้าน รอบๆ มีน้ำเจิ่งนองท่วมขัง

เขากลายเป็นวิญญาณที่อยู่อย่างสิ้นหวัง ทุกข์ทรมาน เฝ้าคิดถึงแต่ความชั่วช้าในอดีต ซึ่งถ้าหากเขาไม่ทำ เขาคงไม่ต้องมาทรมานในสภาพแบบนี้ แดดภายนอกร้อนจ้า กำลังแผดเผาน้ำให้ค่อยๆ ระเหยหาย แต่ในโลกของวิญญาณมันกลับมีแต่ ความมืดสนิท กระหาย หิวโหย และ สิ้นหวัง

แสงสว่างปรากฏขึ้นลางๆ ปรากฏให้เห็นว่า เด็กคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอธิษฐานอย่างตั้งใจ

เด็กคนนั้นบอกพระภูมิเจ้าที่ว่า “ขอเก็บเทียนที่มีคนจุดเหลือมากมาย ส่งไปช่วยน้ำท่วม” สิ้นเสียงอธิษฐาน แสงสว่างที่สว่างกว่านั้นก็วาบขึ้นชั่วขณะ ด้วยฤทธิ์ของพระภูมิเจ้าที่ที่กำลังกล่าวอนุโมทนาอย่างยิ้มแย้มยินดี

เทียนตรงนั้น อย่างมากก็ไม่เกิน 20 เล่ม ไม่มากเท่าใดนัก คงบริจาคให้ได้ไม่กี่บ้าน

เฉิ่มนึกเสียดาย แม้แต่ความดีเล็กๆ น้อยๆ ที่เด็กน้อยทำ เจ้าที่ผู้ทรงฤทธิ์ยังรับรู้และอนุโมทนา ในอดีตเขามีโอกาสทำความดีได้มากกว่านี้หลายเท่านัก เพราะเขาเป็นคนตัวใหญ่แข็งแรง มีคนเกรงกลัวมากมาย จะขอแรงคนในชุมชนมาทำอะไรก็ไม่มีใครกล้าขัด ถ้าเขาทำความดี ผีสางนางไม้จะอนุโมทนาได้มากกว่านั้นแน่ แต่น่าเสียดายเขาไม่เคยคิดทำ และต้องมานั่งเสียดายพร้อมทุกขเวทนาอย่างสาหัสอยู่ในขณะนี้

**********

ลิ้นชักแรก “ใช่”
ลิ้นชักที่สอง “ไม่ใช่”
และลิ้นชักที่สาม “ไม่แน่ใจ”

ทุกข้อมูลที่เข้าสู่การรับรู้ของเรา จะถูกบรรจุใน 3 ลิ้นชัก
คนที่มีความ สุขกับชีวิต ต้องมีลิ้นชัก “ไม่แน่ใจ” ใหญ่ที่สุด
ข้อมูลที่เข้ามา ถ้าชัดเจนว่า “ใช่” หรือ “ไม่ใช่”
ให้ใส่ไว้ในลิ้นชัก “ไม่แน่ใจ” ก่อน อย่า ด่วนสรุปเป็นอันขาด…

สะสมแต้มไปเรื่อยๆ จนชัดเจนระดับเป็นอื่นไปไม่ได้แล้ว
ค่อยโยกย้ายข้อมูลไปสู่ลิ้นชัก “ใช่” หรือ “ไม่ใช่”
หลักคิดแบบนี้ทำให้เราไม่ตัดสินคนเร็วเกินไป
ความทุกข์จะเดินทางช้าหน่อย

คนเราที่ทุกข์ส่วนใหญ่ เกิดจากการรีบสรุป ทั้งที่ข้อมูลไม่ชัดเจน
ถ้าลองขยายลิ้นชัก “ไม่แน่ใจ” ให้มีขนาดใหญ่ขึ้นสิครับ
บางที “ความทุกข์” อาจน้อยลง และเราจะมี “ความสุข” มากขึ้น

จากหนังสือ : ฝันใกล้ใกล้ ไปช้าช้า โดย : หนุ่มเมืองจันทร์

entry นี้ขอยกเอาปัญหาข้อหนึ่ง ซึ่งเกมจิตวิทยาสนุก ๆ
มาให้ลองตอบดูครับ คำถามนี้มีอยู่ว่า

คุณซื้อของขวัญสุดพิเศษ ให้กับคนที่คุณแอบรักอยู่ เพื่อบอกความในใจของคุณ
แต่เมื่อคุณนำไปมอบให้ เขา(หรือเธอ) กลับปฏิเสธที่จะรับของขวัญนั้นจากคุณ

แน่นอนครับ คงจะด้วยเหตุผลมากมายอะไรก็แล้วแต่ ซึ่งดูแล้วยังไงก็จ๋อย…
ซึ่งคงจะไม่ถามเรื่องเหตุผลนั้นครับ แต่จะถามว่า

คุณจะทำอย่างไรกับของขวัญชิ้นนั้น มีตัวเลือก 4 ข้อครับ

1.เก็บไว้ใช้เอง

2.ยกให้คนอื่น

3.โยนทิ้งไป

4.ส่งไปให้คนคนนั้นที่เคยปฏิเสธมัน ทางไปรษณีย์แทน

(อ่านคำเฉลยข้างล่างนี้ครับ)

ท้ายที่สุดแล้ว …
ผมคิดว่าชีวิตที่จะให้ความสงบแก่คุณได้
คือ ชีวิตที่ไม่มีจุดหมายกดทับ
ไม่มีอุดมคติเป็นเครื่องร้อยรัด
แต่เป็นชีวิตที่มีมรรควิถี
เหมือนอย่างที่เต๋าสอนไว้

แม้แต่คำ ว่า “เต๋า” ก็แปลว่า “วิถี” เท่านั้นเอง…
ชีวิตแบบเต๋าก้าวพ้นทวิภาวะ
เหมือน น้ำที่ไหลลงมาจากยอดเขา
เจอก้อนหินก็เลี้ยว เจอทุ่งหญ้าก็ไหลช้าลง
ไม่ติดรูปแบบตายตัว แปรรูปไปตามภูมิประเทศที่ไหลผ่าน
เป็นหนึ่งเดียวกับ ภูเขา ท้องทุ่ง แต่ก็คงความเป็นสายน้ำ
ซึ่งไหลไปเรื่อยๆ ไม่หยุดยั้ง
จนกว่าจะถึงปลายทาง คือ มหาสมุทร

ปลายทางอย่างมหาสมุทรเนี่ย
เราอย่าเรียกว่าเป็น “จุดหมาย” เลย
เพราะมันไม่ใช่จุดหมายทางอัตวิสัย
หากเป็นปลายทางของสายน้ำ
ที่จะคืนสู่บ้านเกิดดั้งเดิมของตน….
เพราะ ฉะนั้น…ผมถึงเคยเขียนว่า
แต่ละก้าวที่คุณก้าวไป มันสำคัญกว่าจุดหมาย

คุณเป็นหนึ่งเดียวกับก้าวนั้นหรือเปล่า
ถ้าคุณเป็นหนึ่งเดียวกับก้าวนั้น…..
วันนี้คุณพบตัวเองแล้ว
แต่ละนาทีที่ผ่านไปก็ครบถ้วนแล้ว

แต่ถ้าคุณขัดแย้งกับปัจจุบันขณะของ คุณอยู่ตลอดเวลา
ตัวทำอย่างหนึ่ง ใจอยากทำอีกอย่างหนึ่ง
คุณจะมีแต่ความทุกข์….
นั่นคือ….ชีวิตของ คนในโลกปัจจุบัน

วันนี้ มีอะไรสนุก ๆ มาฝากครับ เกม “จับผิดภาพ” ซึ่งคงไม่ต้องบรรยายกติกา
มีเวลา 40 วินาที จับผิดภาพให้ได้ 5 จุด
ผ่านได้กี่ด่าน สนุกหรือเปล่า comment บอกกันได้นะครับ
ขอให้สนุกนะครับ

เค้กก้อนหนึ่งเดินทางจากกรุงเตหะรานไปยังกรุงปารีส มันดูเหมือนเค้กธรรมดาก้อนหนึ่ง ความจริงแล้วมันก็เป็นเค้กธรรมดา ต่างจากเค้กทั่วไปตรงที่ภายในนั้นมีแท่งยูเอสบีเก็บข้อมูลดิจิตัลฝังอยู่

เปล่า! มันไม่ใช่ข้อมูลจารกรรมหรือความลับของชาติแต่อย่างไร ตรงกันข้ามมันบรรจุข้อมูลที่ผู้สร้างสรรค์ต้องการเผยแพร่ออกไปในวงกว้าง

มันคือภาพยนตร์สั้นเรื่องหนึ่ง สร้างขึ้นโดย จาฟาร์ พานาฮี (Jafar Panahi) ผู้กำกับชาวอิหร่าน จุดหมายปลายทางของหนังเรื่องนี้คือเวทีคานส์ของฝรั่งเศส

นี่เป็นครั้งแรกของประวัติศาสตร์ของเทศกาลหนังคานส์ที่ ภาพยนตร์ถูกส่งมาทางก้อนเค้ก! ภาพปกติของงานเทศกาลหนังทั่วโลกคือการส่งงานมาทางเครื่องบิน หรือรถลีมูซีน นำเสนอพร้อมดาราหนังยอดนิยมที่ฝูงชนเฝ้ารอดู

การที่ผู้ส่งหนังต้องซ่อนหนังในก้อนเค้กเพราะอิหร่านมีคำ สั่งห้ามคนสร้างหนังรายนี้ทำหนัง หารู้ไม่ว่าสิ่งที่อยูในก้อนเค้กแตกต่างจากหนังเรื่องอื่นตรงที่มันเป็นหนัง ที่ไม่ใช่หนัง! มันมีชื่อเรื่องว่า This is Not a Film (นี่ไม่ใช่หนัง) 

จาฟาร์ พานาฮี เป็นนักสร้างหนังคลื่นลูกใหม่มาแรงของอิหร่าน ได้รับรางวัลและการยอมรับจากวงการหนังทั่วโลก ตั้งแต่เมื่อเมื่อทำหนังเรื่องแรก The White Balloon และคว้ารางวัลคานส์ในปี 1995

พานาฮีถูกกักขังในบ้านของเขา ในช่วงที่รอคำตัดสินของศาลอุทธรณ์ โทษฐานทำหนังวิพากษ์รัฐ ทางการสั่งห้ามเขาสร้างหนังโดยเด็ดขาด

เขาถูกจับครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม 2009 และได้รับการปล่อยตัว แต่หนังสือเดินทางถูกยกเลิก ห้ามเดินทางออกนอกประเทศ ในเดือนมีนาคม 2010 เขาถูกจับอีกครั้ง คราวนี้ถูกจำขังในคุก และไม่มีข้อหาเช่นเคย

ในปีนั้นพานาฮีได้รับเลือกเป็นกรรมการตัดสินรางวัลคานส์ เก้าอี้ของเขาถูกทิ้งว่างไว้เป็นสัญลักษณ์ องค์กรสำคัญในหลายประเทศรวมทั้งหลายรัฐบาลประนามการจับกุมครั้งนี้ มีการขับเคลื่อนพลังทั้งผู้สร้างหนังในอิหร่านและผู้กำกับใหญ่ๆ ทั่วโลกเพื่อกดดันรัฐอิหร่านให้ปล่อยตัวเขา แต่เสียงเรียกร้องเหล่านั้นเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของผู้มีอำนาจ

ในเดือนพฤษภาคมปีนั้น พานาฮีเริ่มต้นอดอาหารประท้วงในคุก หลายวันให้หลัง เพื่อลดแรงกดดันจากสังคม เขาก็ได้รับอนุญาตให้ประกันตัว ทว่าเมื่อถึงเดือนธันวาคม ศาลก็ตัดสินให้เขาต้องโทษจำคุกหกปี ห้ามสร้างหนังนานยี่สิบปี ห้ามออกนอกประเทศ ห้ามให้สัมภาษณ์ ข้อหา “เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติและการโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านรัฐอิสลาม”

เขาอุทธรณ์ และระหว่างรอคำตัดสินจากศาลที่สอง เขาถูกกักบริเวณภายในบ้านของเขาเอง อพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในกรุงเตหะราน เป็นที่มาของหนังในแท่งยูเอสบีดังกล่าว

This is Not a Film มีความยาว 74 นาที มันไม่มีชื่อผู้กำกับ ไม่มีชื่อนักแสดง ไม่มีเครดิตใดๆ จาฟาร์ พานาฮี ใช้ช่องโหว่ของคำตัดสิน สร้างหนังเรื่องนี้โดยที่เขาไม่ได้ ‘กำกับ’ เขาปรากฏตัวในหนังตลอดทั้งเรื่องในฐานะ ‘นักแสดง’

เขาไม่ได้ทำหนัง เพราะมันไม่ใช่หนัง! มันมีลักษณะคล้ายหนังสารคดีมากกว่าหนังทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่สารคดี เป็นเหมือนยำฟุตเตจมากกว่า

ศิลปินที่แท้ไม่อาจหยุดสร้างสรรค์งานได้ พานาฮีเริ่มสร้างสรรค์งานชิ้นใหม่ภายใต้ข้อจำกัดของเครื่องมือและกรอบกฎหมาย

นี่เป็นการส่งสาส์นไปยังชาวโลก มันเป็นวิธีหนึ่งในการต่อสู้กับระบบทรราช แม้จะเสี่ยง แต่เขาไม่ต้องการยอมแพ้ต่อระบบการปกครองที่ทำร้ายศิลปะและเสรีภาพทางความคิด

มันเป็นการทำหนังแบบไม่ใช่หนังปกติ ใช้ความคิดสร้างสรรค์ภายใต้ข้อจำกัดมากมาย มีอารมณ์ขัน และเสียดล้อโดยไม่ใช้โทนประนามหรือก่นด่า แต่ใช้สัญลักษณ์อย่างฉลาด

เขาถ่ายหนังในอพาร์ตเมนต์ของเขา ระหว่างที่อยู่คนเดียวในช่วงปีใหม่อิหร่าน ถ่ายชีวิตของเขาเองและสิ่งต่างๆ รอบตัวเขา เช่น การสนทนาทางโทรศัพท์กับทนายของเขา แขกที่มาเยี่ยม การคุยกับเด็กเก็บขยะในอพาร์ตเมนต์ ภาพสัตว์เลี้ยงในบ้าน ไปจนถึงภาพที่ถ่ายจากหน้าต่างอพาร์ตเมนต์ของเขา

ในอิหร่านมีคำกล่าวว่า “เมื่อช่างตัดผมเบื่อ พวกเขาจะตัดผมกันเอง” เขาได้เพื่อนผู้กำกับคนหนึ่งมาช่วยกันถ่ายหนังให้ 

ครั้งหนึ่งขณะที่เพื่อนผู้กำกับช่วยถ่ายให้เขา พานาฮีเผลอร้องว่า “คัท!” เพื่อนบอกว่า “เฮ้ย! คุณกำกับหนังไม่ได้ มันผิดกฎหมายนะโว้ย!”

เขาว่า “เออ! ขอโทษ… กูลืมไปว่ะ!”

เสรีภาพในการแสดงออกเป็นฟันเฟืองชิ้นหนึ่งในการขับเคลื่อนสังคม เช่นเดียวกับสายน้ำ เมื่อถูกขัดขวาง กระแสความคิดสร้างสรรค์และศิลปะก็ไหลไปตามทางใหม่ที่มันไปได้ บางครั้งแรงกว่าเก่า

แต่เสรีภาพก็มีราคาของมัน ศิลปินจำนวนมากเสียชีวิตและอนาคตในการต่อต้านระบบทรราชทางความคิด ประเทศเผด็จการที่อ้างว่าเป็นประชาธิปไตยทั่วโลกมักใช้อาวุธที่เรียกว่า ‘เซนเซอร์’ เป็นกรอบกดดันคนรักเสรี แต่กฎหมายไม่ว่าเด็ดขาดแค่ไหน ก็ใช้ไม่ได้ผลหากมันสวนทางกับความจริงหรืออุดมคติของสังคมนั้นๆ

มีแต่สังคมเผด็จการทรราชที่กลัวแม้กระทั่งงานศิลปะ ทว่าตั้งแต่โบราณ ความพยายามปิดกั้นเสรีภาพในการสำแดงพลังศิลปะผ่านวรรณกรรม นาฏกรรม ดนตรี ล้วนล้มเหลว เพราะวิญญาณแห่งเสรีภาพมีอายุยืนกว่าระบอบการปกครองใดๆ

ตรวนคุมขังได้แต่ร่างกาย แต่ใจของศิลปินนั้นติดสองปีกที่สามารถบินข้ามตรวนนั้นได้

นี่ไม่ใช่หนัง ปรากฏภาพบนจอที่เวทีคานส์ 2011 ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง เสียงปรบมืออาจไม่ดังกว่าเสียงปืน แต่มันเป็นก้าวเล็กๆ ของคนทำงานศิลปะซึ่งสำแดงพลังของความคิดสร้างสรรค์และเสรีภาพที่ไม่ยอมจำนน ต่อกรอบของชะตากรรม