จุดยืน

เห็นภาพนี้สวยดี เลยตั้งใจจะเอามา Post แบบไม่ต้องคิดมาก ตั้งชื่อภาพได้ในไม่กี่วินาทีว่า “จุดยืน”

ประเด็นคือ พอคิดถึงคำว่า “จุดยืน” ผมจะนึกถึง อาจารย์แม่ (รองศาสตราจารย์ ดร.สุนีย์ สินธุเดชะ) ทุกครั้งไป
อาจเพราะเรื่องที่อาจารย์เล่าเรื่องหนึ่งผ่านสื่อ ที่หลายคนอาจเคยได้ยินกัน ติดอยู่แบบไม่ลืมเลย

ท่านเล่าว่า สมัยที่ท่านสอนหนังสืออยู่ที่จุฬาฯ เคยถูกนิสิตบ่นแบบเชิงกล่าวตำหนิ (จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร)
โดยบ่นว่า “อาจารย์แม่ ไม่มีจุดยืน!”

อาจารย์แม่ตอบกลับไป “หนอย…มาว่าฉันไม่มีจุดยืน  ส้นตีนกูนี่ไง ..จุดยืน!”
ถ้านึกถึงเสียง และวิธีพูดแบบอาจารย์แม่ด้วยจะยิ่งได้อรรถรส 🙂

ตั้งแต่นั้นมา ถ้าผมได้ยิน หรือนึกถึงคำว่าจุดยืนเมื่อไหร่ จะนึกถึง ส้นตีนอาจารย์แม่ทุกครั้งไป

ใช่ครับ พวกเราทุกคนก็ล้วนมีจุดยืน คงไม่ต้องบอกนะครับ ว่าที่ไหน

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment